Arno Peeters aan het werk. Audiomontage.
Op het scherm kijkt Akbar Simonse aka Pictureman toe.
Uitleg: Tijdens de audiomontage van het hoorspel checken we zo nu en dan alvast hoe de geluiden gaan combineren met de filmpjes en foto’s uit de Media Me pool.
Nu het hoorspel bijna klaar is, wordt er gezocht naar een geschikte uitzendtijd en plaats.
Geschatte Previewdatum film: december 2010.
Wordt vervolgd.
Voor Media Me componeerde Barbara Okma negen koorstukken en een aantal improvisaties. Arno Peeters monteert alles tot een geheel. De stem van Bonnie Williams aka Machine krijgt een ware metamorfose.
Opnames met Bonnie Williams als 'Machine' en Michael Krass als 'Andy'. Studio: Arno Peeters.
Michael Krass speelt Andy.
De cast is rond. Volgende week maandag, 28 juni, vinden de opnames plaats met Bonnie Williams (Machine) en Michael Krass (Andy) in de studio van Arno Peeters. The story continues…
Arno Peeters (l, sounddesign) en Frank Sheppard (r, voice-over) bestuderen Akbar Simonse aka Pictureman (screen) voor een opnamesessie.
Bonnie Williams en zoon.
Bonnie speelt de stem van Machine in Media Me.
vlnr: Michel Poels (bariton), Inga Schneider (sopraan), Barbara Okma (compositie), Arno Peeters (sounddesign), Gerben Houba (tenor), Petra Ehrismann (alt) .
De opnames voor Media Me zijn begonnen. Hier zit het kwartet Quatre Bouches aan tafel bij Arno Peeters.
Barbara Okma schreef negen stukken, die (on)bewerkt te horen zullen zijn in het hoorspel, de soundtrack van de film.
Ondertussen worden stemmen gecast, waarover later meer…
Bas Nieuwenhuijsen schreef voor De Spreek’buis, een omroepblad voor omroepmedewerkers, dit artikel.
Een goed gemaakt radioprogramma roept een beeld op in het hoofd van de luisteraar. Maar je kunt er als maker natuurlijk ook zelf beelden aan toevoegen. Of toch beter alleen met geluid werken?
Radioman in hart en nieren Sjors Fröhlich is stellig. ‘Je moet de magie van radio niet doorbreken.’ Niet dat Frölich iets tegen beeld heeft of geen oog zou hebben voor de mogelijkheden van nieuwe media als het gaat om het combineren van geluid en beeld. ‘Je kunt op internet heel goed allerlei informatie aanbieden bij een radioprogramma. Playlists om maar een simpel voorbeeld te geven, en dat kun je combineren met aanbevelingen in de trant van ‘als u dit leuk vond, is dat misschien ook wel wat voor u’, tot en met een mogelijkheid om de muziek te bestellen. Het is ook geweldig dat je bijvoorbeeld op je iPhone naar de radio kunt luisteren, dat heeft een meerwaarde voor de zenders. Maar het radioprogramma moet je gewoon een radioprogramma laten zijn.’
Daar is Bert Kommerij, ‘mediamaker’ zoals hij het noemt (bij de RVU), het niet mee eens. ‘Het hangt van de maker af of het combineren van radio en beelden hem of haar uitdaagt tot het maken van een beter programma. Als je er niets mee hebt, moet je het niet doen.’ Kommerij deed het wel, met succes, in zijn productie Flick Radio. ‘Dat is ooit begonnen als een hoorspel’, vertelt hij. ‘Maar gaandeweg ontstond het idee om er beelden bij te doen, het verhaal gaat namelijk over foto’s, een visueel onderwerp dus. De combinatie heeft iets opgeleverd dat je kunt beschouwen als een film, al waren het geen bewegende beelden.’
Webcam.
Zowel Fröhlich als Kommerij waarschuwt tegen een kunstmatig huwelijk van radio met beeld. ‘Zo’n webcam die dan in een radiostudio hangt’, gruwt Fröhlich. ‘ziet een dj die terwijl de muziek draait koffie drinkt of ongeïnteresseerd onderuit hangt. Dat voegt niets toe aan het programma, erger nog, het breekt alleen maar het beeld af dat je voor jezelf had gemaakt rond de stem die je hoorde. Dat fantasiebeeld klopt doorgaans niet, maar dat geeft niet. Radio creëert in je hoofd een bepaalde sfeer, die moet je niet doorbreken.’
Ook Kommerij vindt een geforceerde combinatie van radio en beeld zinloos. ‘Het is net als met internet, daar moet je alleen iets mee maken als je dat gepassioneerd doet. Een radioluisteraar is in principe blind. Tenzij je er dus een camera bij zet, maar dat levert een statisch, saai beeld op. Het moet creatiever zijn. Je moet niet die studio filmen, maar iets anders. Ga de gang op of film iets buiten. Het beeld moet iets toevoegen, je moet er iets mee doen.’
De maker van het radioprogramma moet dus bewust met het beeld bezig zijn. Beide noemen ze Giel Beelen als goed voorbeeld van hoe radio en beeld bij elkaar te brengen zijn. ‘Giel vindt ook zelf leuk om te doen’, zegt Kommerij, ‘dat zie je eraan af.’ Fröhlich: ‘Hij maakt in feite geen radioprogramma, maar een multimediashow. Bij een groot evenement als de Serious Request van 3FM werkt het ook goed, dat gaat prima in beeld. Want daar wil je als publiek wel bijzijn. De Top2000 kun je ook op alle platforms zetten. Maar een gewone uitzending niet. Radio is nou eenmaal geluid, daar zit geen beeld bij. Ik geloof in de kracht van radio.’
Vrijheid.
Kommerij, die een theaterachtergrond heeft, kijkt er iets anders tegenaan. ‘Radio gaat over beeld, omdat dat er niet is’, zegt hij. ‘De hoorspelen die ik heb geschreven, zijn allemaal heel beeldend, en als ik een radioprogramma maak, heb ik ook beelden in mijn hoofd. Radiomakers zeggen vaak dat het zich allemaal aan de binnenkant van je hoofd afspeelt. Dat is ook waar. Maar tegelijkertijd vind ik het interessant om een combinatie met beeld te maken. Je hebt audio, dan zet je er beeld bij, en ineens klopt die audio niet meer voor je. Fascinerend. Toen ik radioprogramma’s ging maken, vonden collega’s uit het theater dat vreemd, want ik was toch zo visueel ingesteld. Maar ik vond het geweldig, wat een vrijheid! Geen gedoe meer met kostuums, zalen, acteurs die hun tekst moeten leren. Ik wilde radio helemaal zelf ontdekken, zonder regels. Regels zijn er om mee te spelen.’
Verbeelding.
‘Visualiseren is een vak apart’, vindt Fröhlich. ‘De schrijver van een boek is ook niet degene die er een film van maakt. Het staat op zichzelf. Radio is nog meer een illusie dan een boek, meer gevoel dan een feitelijke situatie. Neem de Tour de France. Als verslaggever vertel je over de koers, de renners, de omgeving. Je neemt de luisteraar daarin mee. Maar het is jouw keus, je hoort alleen wat jij eruit pikt. Dat had ook iets anders kunnen zijn. Als je het in beeld brengt is dat anders, je ziet meer dan de verslaggever vertelt.’
Natuurlijk komt een programma tot stand door de keuzes van de maker, vindt ook Kommerij. ‘Maar de gebruiker maakt het af door er zelf dingen bij te denken. Voor de verbeelding van de gebruiker moet je als maker ruimte laten.’ Zijn nieuwe project, een film over mediagebruik, heet niet toevallig Medi aMe. ‘Daarvoor heb ik net als bij Flick Radio, eerst een audiotrack gemaakt. Daar plaats ik nu voor het eerst bewegend beeld bij. Dat het weer over een visueel onderwerp gaat, helpt wel. Het wordt een organische combinatie. Mijn werk gaat altijd over communicatie en miscommunicatie. Niets communiceert meer dan beeld. Flick Radio communiceerde honderd keer meer dan de hoorspelen die ik heb gemaakt.’
Heruitvinden.
Het betekent niet dat er voor Kommerij altijd beeld moet zijn bij zijn producties. ‘Ik heb een hoorspel geschreven, Kant B, in de vorm van een monoloog. Je hoort een vrouw die met allerlei mensen telefoneert en blijkbaar is er iets vreselijks gebeurd in de wereld. Maar je komt er niet achter wat dat is. Daar zit dus ruimte voor de eigen verbeelding van de luisteraar. Ik denk al tijden na over hoe je daar beeld bij kunt maken zonder dat de spanning verdwijnt, maar daar ben ik niet uit. Er hoeven ook niet altijd plaatjes bij. Ik zou graag nog eens een puur radioprogramma presenteren, net als Sjors en Giel. Niet met een cam, maar met een chatbox in de studio.
Hoewel voor Fröhlich beeld bij een radioprogramma zelden meerwaarde heeft, ziet hij wel mogelijkheden in een combinatie met nieuwe media. ‘Je kunt aan je uitzending een groot informatieblok toevoegen. Of een plaat draaien en tegelijkertijd de bijbehorende videoclip laten zien op internet, je mobiel of bijvoorbeeld een tablet pc. Op zo’n apparaat zou je ook de krant kunnen lezen terwijl je naar de radio luistert.’ Kommerij: ‘Internet herdefinieert alles. Alles moet opnieuw worden uitgevonden, radio, televisie, omroep.’
Bas Nieuwenhuijsen.
Media Me nu ook op de nieuwe website van de RVU.
Dit is Arno Peeters. Hij gaat de sounddesign doen van Media Me, you’re in my story.
Op dit moment werkt hij aan een documentaire over podiumangst.
Uitzending: Holland Doc Radio, aanstaande zondag 21 maart om 21.00, Radio 1.
Chatroulette is (net als Twitter) een superuitvinding waardoor het contact met een ander een totaal nieuwe dimensie krijgt. Druk je op next , verschijnt een nieuwe random stranger.
Heb een afspraak met een Amerikaanse actrice. Vrijdagmiddag, bij het Leidseplein. Kan nog geen naam noemen. We spraken een half uur over de telefoon. Kreeg een tip. Ze heeft al vaker een Machine gespeeld, zei ze. Klinkt veelbelovend.
Wordt vervolgd….
Vandaag lang met collega Kitty Arends (foto) getelefoneerd. We zijn Media Me op de site van de RVU aan het zetten. Gepraat over nieuwe headers, nieuwe indeling, aanvullingen, toegankelijkheid, FAQ’s etc.
Ga je nog twitteren, vraagt Kitty.
Ik denk het wel, zeg ik. Op de Facebookfanpage hebben we honderd fans.
En hoe zit het met de fotopool op Flickr?
Die groeit nog steeds. Hart van het project. Straks, als het hoorspel af is en we aan de film beginnen, zal er uit die pool geselecteerd worden.
Dus iedereen kan nog meedoen?
Jazeker. We hebben heel veel foto’s nodig.
En de acteurs? Heb je al stemmen gevonden?
Nog niet, zeg ik. Wat ik zoek is blijkbaar moeilijk. Ze mogen niet teveel acteren, het moet heel naturel klinken. Een oude man, een jongeman en een vrouw van middelbare leeftijd, niet te jong in ieder geval.
Wordt vervolgd…
Very good news! It means a new phase in the production has started: Casting, recording, editing etc. Who will play Pictureman, Andy and Machines voices?
To be continued…
“In the story of my life, I’m the star. My phone is my hero.”
Lyrics found in a magazine, commercial add, very suitable for the Media Me Choir.
Score: Barbara Okma.
Just published the script on the nine logs 1/9. Scores are mentioned but not published yet. Adding videos and photos to the texts in a next phase.
All comments, tips and advice can be used. mail: bert.kommerij[at]rvu.nl
Cast
Machine: Woman’s voice. Warm and gentle, but also very demanding and straightforward; A voice with many faces and an automatic touch.
Andy: Young man’s voice, sensual and strong. Normal voice.
Pictureman: Old man’s voice, intellectual, poet like.
Choir.
* Note for Mediafonds advisors:
De producties waarnaar verwezen wordt in de aanvraag zijn via de onderstaande links te beluisteren.
De Geschikte Stem
Meneer A
Screened, aflevering 4
Flick Radio
Tot slot: Alle Media Me YouTube filmpjes staan hier.
Schilderij gemaakt door Martijn de Boer.
Het script van Media Me, you’re in my story ligt op dit moment ter beoordeling bij het Mediafonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties.
Uitslag: 15 februari 2010. To be continued…
New scenes waiting for publication. Soon.
New deadline Mediafonds: 15 december. Script for soundtrack.
News: Monday November 16, during a work in progress session at the NPOX festival, I will talk about the process so far. Studio Beng 13.30-14.00. Beeld en Geluid, Hilversum.
Hier enkele punten en steekwoorden ter voorbereiding op dit log. Maximum spreektijd een half uur, inclusief vragen. Akbar Simonse en Marco Habanero zullen ook aanwezig zijn.
- Precies een jaar geleden tijdens het NPOX festival ben ik door een jury uitgeroepen tot de verpersoonlijking van een nieuwe manier van werken bij de publieke omroep.
(…) “Dat zijn projecten zelf het hedendaagse mediagebruik tot onderwerp hebben, verleent zijn activiteiten een grote urgentie voor zowel het publiek als zijn collega’s bij de Publieke Omroep.”
Een jaar later. Wat is er allemaal gebeurd? Nog steeds een verpersoonlijking? Nog steeds urgent?
- Media Me pool op Flickr groeit. Kloppend hart van het project. Doel project: de Digitale Revolutie dramatiseren op een poëtische en reflectieve manier. Groep administratoren groeide tot 17. Aantal leden boven de 500.
- Een website werd ontwikkelend met steun van ontwikkelingssubsidie eCulture, Mediafonds. Een site waarop gebruikers materiaal konden uploaden en mixen tot een scène, die tezamen een film zouden vormen over De Digitale Revolutie.
Lang, intens, complex proces. Ondertussen vond meeste activiteit op social platforms plaats: Flickr, Facebook, YouTube, Twitter en dit werklog. Urgente vraag: Waarom een nieuwe website bouwen? Waarom niet bestaande websites gebruiken? “Daar zijn waar je publiek is.”
- Veel congressen, festivals etc bezocht. Vaak hetzelfde verhaal gehoord: Luisteren naar publiek. Publiek centraal stellen. Publiek mee laten doen. Etc. Kras in de plaat. Vraag: hoe? Antwoord: doen! (Theorie vs praktijk.)
- Ontwikkelingen bijgehouden op dit werklog.
- Nieuwe koers: ver-per-soonlijken van het onderwerp, de Digitale Revolutie.
Akbar Simonse twee maanden gevolgd en gefilmd. Korte stille scènes online gezet. YouTube en werklog. Portret van een man met zijn computer en zijn camera. (All comments can be used.)
- Nav het verzamelde beeldmateriaal een radioscript schrijven (online publiceren). Audio first. Sounddesign: Arno Peeters. Muziek: Barbara Okma. Daarna beelden monteren. (Werkwijze Flick Radio.)
- Ondertussen Media Me twitterzinnen faven. Materiaal voor script en koor.
- Dramatiseren: Dialoog. Verhaal. Onderwerp terugbrengen tot twee (drie) personen. Akbar Simonse medialiseren, ster maken, inzoomen. Werken zonder script.
- Photoshoot met Marco Habanero. Akbar Simonse in verschillende “versies”. (Kalender.)
- Favoriete quote: “Iedereen kent het moment waarop het internet je grijpt, waarop het je dag, je week of misschien zelfs je leven bepaalt, waarop het internet een ervaring wordt.” Vraag: Hoe kan je zo’n ervaring creëren? Hoe kan oude media nieuwe media interessanter, leuker en mooier maken? Hoe kan je je publiek raken, betrekken? Hoe kan je er een verhaal van maken?
photo from the Media Me pool: Robert in Toronto.
Next to the voice of Pictureman there are two other voices talking.
I call them A and B.
They’re like commenters, sitting in an editroom, surrounded by lots of machines.
I wrote this ten days ago on this workblog.
In ten days anonymous voices can become true characters. As long as you keep on writing, they become persons. Invisible, but still.
Today A stands for Andy, a young men who’s lying in bed. Tired, not ill.
He likes to be on the sideline of things. An observer, a curious ‘lurker‘.
Andy is in a constant dialogue with B, who started talking like a Machine more and more over the last week.
That’s why B’s official name is now: Machine.
Machine has the voice of a young woman. Warm, gentle and emphatic, but also very demanding and straightforward.
She’s in charge of the conversation. She knows everything and sets the rules. A superdirector.
The dialogue between Andy and Machine sounds like a telephone conversation in the middle of the night.
(Note: They’re not in the same room anymore.)
Machine has her own manners.
She invites Andy into the world of Media Me and introduces him to Pictureman in nine steps.
“You’re my model”, she says to the old man.
Andy comments: “I don’t think I’m ready for this. What are you doing? Who is he?”
Pictureman is in between the two of them, just being himself. The official narrator.
Preview of the first pages of the audioscript can be found here: at Imagine me, where it starts.
Akbar Simonse.
We sat in quiet restaurant, near the Central Station in Amsterdam.
Coffee and sandwiches with chicken, bacon and mayonaise.
Very unhealthy but tasteful.
He’s on a diet.
After the photoshoot with Marco Habanero he stopped smoking, just like that.
He rides his bike now every day for two hours.
His doctor told him he had to make drastic changes in his eating, drinking and smoking habits, otherwise things could go bad.
I mean really bad.
That would have made Media Media interesting, he laughed. Very dramatic: A dead narrator.
Yes, I said, the project would become historically interesting immediately.
I prefer Pictureman alive, he said.
Me too, I said.
But it would be interesting, right?
Of course, I said.
We talked about accounts of dead people. Very weird. Digital cemeteries. What happens with your digital life when you’re dead? Does someone else takes it over?
We’re all creating our own personal paradise online. Who wants to live in hell? Todays uploads are tomorrows archives.
I needed more stories for the script, so we talked about his experiences on Flickr, his on and offline friends, religion, youth, concerns about the future, ideals, poetry, miracles and memories.
Everything you say can be used, I said.
I know, he said, you’re collecting material.
After our meeting I made a first rough sequence of the videoclips so far.
They are listed now in the category: Nine Scenes, 1 t/m 9.
New text fragments will appear under these clips.
Comments can be used.
RSS & Recent Posts | Bonnie on About Media Me |
 | leon dolle on About Media Me |
 | bert kommerij on Michael Krass |
 | Akbar on Michael Krass |
 | Taxeeh on Meedoen? |
| bert kommerij on Meedoen? |
| Taxeeh on Meedoen? |
|
