Media Me maakt er wat van



foto: Master George

Nu zit ik buiten, uit de wind, onder de brug.
Sinds een paar uur ben ik draadloos.
Ik wilde zien of het lukte. Het lukt.
Op dit moment surf ik mee op de verbinding van Roberto. Hij woont in een van de huizen achter me. Of aan de overkant.
Ik ken hem niet.
Airport.
Morgen ga ik naar De Zwijger om te kijken of het daar ook lukt. Niet dat ik morgen iets speciaals in De Zwijger te zoeken hebt, maar gewoon, voor de check. (Dit soort gestuurde handelingen zie je voortdurend. Kun je buiten typen, ga je buiten typen. Omdat het kan. Kun je met je abonnement tien uur per dag bellen, ga je tien uur per dag bellen…)
Ga weer naar binnen. Het is me te koud en mensen kijken naar me. Alsof ik het heel druk heb. Alsof iets nu direkt af moet en niet kan wachten.

(Naast de binnenlogger heb je nu ook de buitenlogger. En de buitenbeller. Nieuwe woorden. Bestaan vast al.)

Weer binnen.

Soms ben ik bang dat ik niet goed zie wat ik in handen heb. Kijk ik naar de verzameling Media Me foto’s en vraag me af wat het verhaal is van de moeder die haar zoon fotografeert, terwijl hij met vier laptops in zijn kamer zit, en met grote rode letters ADDICT onder de foto zet. En waarom duikt een man naar beeldschermen op de bodem van een meer? En wie is de jongen die zichzelf faceless noemt, en zelfportretten maakt met een abstract masker op, terwijl hij bij een kampvuur zit, of bloemen plukt.

Somewhere along this road of life, I lost my identity, schrijft hij in zijn profiel. Walking in the shoes and shadows of those around me has left me questioning who I am. Hoping the anonymous nature of my work will free me to voice my mind and rediscover myself. I, anonymous I.

Het zouden mooie eerste zinnen kunnen zijn voor een script. Ze passen goed bij de Media Me foto’s.

(Als er een script komt…. Een copy/paste script?)

Aan Irene Kress vroeg ik of ze haar ideeën over Media Me op wilde schrijven. Zij vond Media Me tot nu toe teveel op Flick Radio lijken. Begreep ik niet. Flick Radio gaat over “jij en ik”. Media Me gaat over een anonieme massa. Dat is iets anders. Daarmee betreed je een heel nieuw gebied. Dat is veel politieker, abstracter, misschien zelfs wetenschappelijker, maar ook poëtischer en praktischer. De vraag om tekst mondde uit in een lange brainstorm, die nog steeds aan de gang is. (Maurits Burgers schreef dat Nederland een heel hoge breedbanddichtheid heeft. Bijna de hoogste. Wist ik niet.)

Tijdens de brainstorm werd hevig afgegeven op de massa. De massa is dom en beïnvloedbaar en er werd getwijfeld aan de kwaliteit van de massa media. Allemaal volgbaar. Commerciële praktijken overal en ook een volk maakt soms rare sprongen.
Dus op internet gaat het niet over massa’s, maar over individuen.

Lees ik net in de krant een artikel over een nieuwe site: www.vox-pop.nl. Probeert met slimme zoekmachines de stem van het volk in kaart te brengen, staat er. (Even kijken hoe het met het volk gaat…)

Natuurlijk kan je iets waardevols maken dat interessant is voor zowel een individu als voor een massa. Bereik je een, bereik je velen. Dat is de kunst. Voor een toekomstig Media Me script wil ik putten uit typische Media Me verhalen die ik lees en verzamel op internet. Zoals ik Media Me zinnen verzamel als ik in de trein zit. Of boodschappen doe. (Plagiaat of participatie?) Media Me maakt er wat van.

NB: Het woord buitenlogger bestaat niet en buitenbeller ook niet. Buitenvoeler en buitenloper daarentegen wel.

Bert Kommerij.

2 Responses to “Media Me maakt er wat van”

  1. Marco Raaphorst Says:

    Heb de hele middag met Mariëlle haar foto’s bekeken. Er zitten diverse rode draden in haar 365-set, veel voeten, zwart wit, droombeelden, fantasiewerelden, house improvement etc.

    Eigenlijk moet je foto’s niet proberen uit te leggen, zeker de maker moet dit niet doen. Dat wil ik met mijn muziek ook niet. Dan verlies je vaak iets.

    En ook opvallend: communicatie via internet is vaak zo warm, zo vriendelijk. Had ik het met Mariëlle ook over. Komt natuurlijk ook omdat mensen echt reageren op wat je maakt. Mijn oude vrienden reageren nooit op mijn Flickr foto’s of op mijn muziek. Soms wel, heel soms. Maar de mensen die het wel doen vind ik belangrijk, want die communiceren en hebben echt iets met mij. Dat heeft mij de afgelopen tijd erg verrast. De basis van die vriendschappen gaat heel diep, kwam niet toevallig tot stand maar heeft als bron iets van herkenning, emotie. Er werd iets geraakt en er ontstond contact.

    Dit vind ik een opvallend aspect van internet, dat sociale. Vaak hoor je in de media het tegenovergestelde, maar het geeft zoveel terug. Het medium is misschien het beste medium om te communiceren.

    Elkaar in het echt ontmoeten is fantastisch, maar ik merk dat het echt fantastisch is als je een basis hebt. Contact kan ook over koetjes en kalfjes gaan. Zo heb je al snel heel veel vrienden. Maar de contacten via internet gaan vaak dieper merk ik. Omdat je elkaar zo goed kent, zoveel van elkaar hebt gezien.

    Het heeft iets eenvoudigs, iets oers dat internet. Iets gewoons. En dat is ontroerend. Jij stelt je open en anderen doen dat ook. Wat kun je meer doen dan dat. Als een ster over het ijs gaan dansen? Het juist onpersoonlijk maken? Of gewoon een foto van jezelf laten zien wanneer je op de bank ligt.

    De wereld op zijn kop. De eenvoud raakt. Jezelf zijn, geen opsmuk, geen lang denkwerk, gewoon vanuit het gevoel iets doen. Ik ben hier, nu, op dit moment. Kijk, zo zie ik er nu uit.

    Identiteit is zeker een sleutelwoord. Als iemand zichzelf durft te laten zien op de foto is dat vaak het beste. Maar vaak probeer je toch een foto van jezelf te beoordelen op kenmerken die je graag in jezelf ziet. Maar moet een foto niet je innerlijk tonen?

    Zelf vond ik deze foto van mijzelf wat saai: http://flickr.com/photos/raaphorst/2271577147/
    Toch waren de reacties juist erg positief. Ik was moe en de foto toont voor mij niets speciaals, afgezien dat je een stuk van mijn gitaar ziet en dat ik ontspannen ben. Of beter/slechter: behoorlijk moe. Maar ik ben het, ik ben die foto.

    Dat persoonlijke, dat kleine is denk ik de kracht van Media Me. Mensen die niet groot denken, maar klein. Gewoon lekker bezig zijn met iets, het maken van een foto, het vertellen van een verhaal. En hoe kleiner, hoe meer onopvallend, hoe beter meestal. Omdat het zo eerlijk is, zo puur.

    We zijn bezig het uit te leggen. Ik denk er ook vaak over na. Maar misschien is het juist wel zo simpel. Dat zie je vaak met kinderen, daar is iedereen gevoelig voor. Omdat ze gewoon leuk iets doen, alleen al door te kijken. En dat raakt vrijwel iedereen. Er zit geen opsmuk bij, het geeft energie.

    Jouw verhaal is prachtig. Die onafhankelijkheid van mobiel met een laptop gewoon ergens een foto uploaden, een tekst loggen of een stuk muziek maken. Die vrijheid om dat overal te kunnen doen. Ik maak, dus ik publiceer, ik laat zien dat ik hier ben, nu, op dit moment. Ik besta. Besta jij ook? Communicatie. Mensen hebben mensen nodig. Een spiegel vertekent de boel. Als we alleen maar naar onszelf kijken dan zien we niets, soms hooguit een beeld wat we niet willen zien. Dat we willen lijken om iemand anders. Maar alleen door anderen leren we iets over onszelf. Omdat we juist anderen nodig hebben. Dat wordt een optelsom van energie. Jij geeft en ontvangt.

    Ja, wat je erin stopt krijg je er ook weer uit.

    Moet nu zzz. Wordt vervolgd…

    Dit is ook een prachtig verhaal:
    http://makeitbetter.wordpress.com/2007/12/26/the-problem-with-image/

  2. gurdonark Says:

    @Marco

    One thing that fascinates me is the different ways that different media presences on the internet give rise to different relationships. I like also that every user’s experience is different.

    I utilize a LiveJournal, for example, for my day to day weblog journal. My Livejournal readers, in the main, like to read my posts about my day to day life and thoughts, and, in general, do not find all that much to interest them when I discuss music I make. This is not a worry, as I enjoy that I have a rather niche taste in music,
    and that I can find other outlets to share that
    niche taste.

    Some people use Facebook for ways to have more “connected” internet experiences with people they know in real life. For me, though, Facebook is almost entirely a place to play Scrabble or on-line chess.

    Some people use flickr to showcase their work, as if in a gallery show, but for me, flickr is a way for us all to share what is human and real in images.

    Even with music, the mode of presentation varies the response. I have a different listener base at NSI than at ccmixter. Although my presence at ccmixter sometimes sends people to check out NSI,
    I find often that NSI draws a different kind of netlabel fan than does the more “broad-focused” ccmixter. I also sometimes contribute to compilations on netlabels which are more experimental/dark ambient. From them I get listeners who seek out a completely different experience than NSI or ccmixter (though perhaps not entirely unconnected to disfish-type music. One of my regrets is that I did not download all my disfish albums from that site before it closed, as I have all the songs, but not organized into folders in the Disfish way).

    I think that what I get from all these different ways in which all of us appear on the web is not a sense of “masses v. individualism”, but instead a sense of “parlor music”.

    I like that before the age of recordings, the invention of sheet music allowed every parlor to be a place in which music could be performed and shared.

    I see flickr, ccmixter, livejournal, blogger, blogspot, facebook, myspace, splice, simuze, jamendo, digital cameras, softstudios, and even Reason 3.0 or FL Studio, as sheet music upon which a new form of parlor music can be created. Like piano pieces in 1848, this parlor music shall not be adjudged by the keyboard competence of its players. It’s instead a way to
    reach out, to share, to discover, to engage in the reverie of shared living.

    When technology could only be afforded by institutions, then institutions defined the message. Now that consumers can create, then the message will disseminate differently. It is no less revolutionary than a symphony formerly heard only in Salzburg being available for a pianist
    to play in a consumer arrangement. The dynamics shift. This is Media Me. The new “sheet music”. The photo sharing. The netlabel. The weblog. The new communication, in forms as yet uninvented.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: