Twitterstories (1)

foto uit de Media Me pool: m@pestaartje

In de nacht van zaterdag op zondag stond A op een verlaten plek, ver buiten de stad, te wachten op een bus.
Ze twitterde om het kwartier.
De bus kwam niet.
Buiten vroor het hard. Geen mens te bekennen.
Nog steeds geen bus GVD.
Ik las het en dacht, wat kan ik doen? Iedereen op Twitter sliep al. De laatste Zzzzz was uren geleden geplaatst.
Ik had haar nog nooit zo horen vloeken.
WTF!
(Ik dacht aan een verlaten bushalte bij IJmuiden, waar ik zelf ooit een middag gevangen zat in een tochtig hok. Twitter bestond toen nog niet.)
Moest ik vragen waar ze stond? Maar dan? Ik heb geen rijbewijs. Piet zou me voor gek verklaren.
Ik schreef: @A Zet ‘m op! Nachtelijke groet.
Laf, dacht ik. Daar heeft een mens in nood wat aan, maar het stond er al en weghalen sloeg ook nergens op.
Ik ken A niet. Een keer ontmoet. Ik zou haar kunnen kennen.
Dankzij Flickr weet ik dat ze net terug is uit New York.
Ze heeft sneeuw gehad. Alle belangrijke musea bezocht. Whitney, Guggenheim, MoMA.
Sushi’s gemaakt, geschaatst bij Rockefeller Center.
Om het uur schreef ze wat ze deed, dacht, zag of aantrof.
Net als hier, in Nederland.
Het maakt voor Twitter niet uit waar je zit.
Ze verfde haar haar en vroeg zich af of het wel de juiste kleur was.

Zoals het er nu staat, lijkt het of ik haar al jaren bespioneer.
Alsof ik dingen van haar weet die je eigenlijk niet hoort te weten.
Het voelt creepy en betrokken tegelijk.
Toch weet ik alleen dat van A, wat ze zelf laat zien.
De rest vul ik aan, knoop ik aan elkaar.

Soms zie ik verbanden die er niet zijn.
Zo heb ik heel lang gedacht dat Francisco van Jole van Radio Online een relatie had met Corrie Gerritsma van Bright.
Ging zij sporten, ging hij de studio in voor een opname.
Deed zij inkopen voor een etentje met vrienden, dekte hij alvast de tafel.
Hun leven was voor mij digitaal verbonden en vulde elkaar naadloos aan.
Helemaal zeker hiervan was ik, toen ik een tijd geleden las dat beiden voorbereidingen troffen voor een lange reis.
Zij kocht nieuwe gear bij sportwinkels. Hij deed onderzoek op travelsites.
Maar toen ik bij hem ineens woestijnfoto’s aantrof en bij haar sneeuwvlaktes wist ik dat ik fout zat.
Beiden zijn overigens inmiddels allang weer terug.
Weg knoop.

Bert Kommerij

4 Responses to “Twitterstories (1)”

  1. madbello Says:

    haha, was weer een smakelijk leuk einde en genoten van de vlagen van melanchonie.
    Maar knap dat je al die verbanden in de gaten kan houden, zou ik nooit bij stil staan ;-)

  2. bert kommerij Says:

    Dankje. Officieel heet dit twitterguessing…
    (Heb soms last van mijn eigen fantasie.)

  3. Taxeeh Says:

    Twitterguessing? Of een brein dat daardoor regelmatig overuren draait… bijna Gordiaans die knopen van je. Wel een superleuk verhaal uit het leven van twee totale vreemden voor elkaar…

    Heeft ze na jouw ge-guessing nog teruggetwittert en zijn jullie sinds kort geen vreemden meer? Je hebt een eigen einde geknoopt aan haar realiteit… Zullen we die ooit weten? Is het belangrijk of alleen een voorbeeld ter illustratie voor Brain de Palma en hem te verleiden tot een sequel op Body double??

    Ik zou nog wel willen weten of ze nog twittert en veilig is thuisgekomen…

  4. bert kommerij Says:

    Dankje, Taxeeh.
    Ja, ze is veilig thuisgekomen! :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: