Archive for the ‘reflections’ Category

Pictureman says

Friday, 25 September 2009

Camera and edit: Matthijs Treurniet.

Texts for voice-over Pictureman, based on an interview with Akbar Simonse.

Sometimes I feel lonely.
But not when I’m behind my computer.
A picture can be company, you know.

Writing comments.
Being social.
Making connections.
I know them.
I’ve met them.
They know me.
So that’s it.
When I freez, I socialize.

I like documentaries.
And… the Simpsons.
But that’s personal.
I almost never look at movies.
I hate dramaseries and soaps, I don’t care.
I don’t understand.
Games and shows are not for me.
Don’t even talk about it.
I just don’t understand that kind of fun.
I never watch television on my computer.
I need a big screen.
My eyes are getting tired very often.

I’m a very tolerant person.
The only thing I hate are intolerant people.
It would be a nightmare for me, if my pictures would be used for something I can not identify with.
Identification is important.
I love my pictures.
I love people.

I love to learn.
But I hate manuals.
I never read them.
When I bought my camera, I read the first twenty pages.
Then I stopped.
I thought: when I need something, I’ll look it up.

When something goes wrong with my computer, I call someone to help me.
Technique has to be easy.
Technique should make me feel comfortable.
Most of the time it makes me feel stupid.
I don’t want to feel stupid.
It has to be simple.

Look at me.
Just an old man with a camera and a hat.
This is how I look, late at night.
This is me.
I never try to look like someone who isn’t me.
These are all parts of me.

Privacy doesn’t exist anymore nowadays.
Not in this society.
Don’t touch the internet, they say, for it will touch you.
But I don’t want to stay at home all the time.
Why should I?
The moment you walk the street, you lose part of your privacy.
There it starts.
I don’t care.

I have a mobile phone.
I call and sms.
That’s it.
Once I took a picture with my phone, but I don’t know where it is right now.
It’s gone.
I have my camera, so why should I take pictures with my phone?
Internet on my phone? I don’t think so.

I will become an old, maybe a bit worried man.
I’m not very enthousiastic about my own health.
My health bothers me.
Being alone bothers me.

How did it change me?
Did it change me?
It’s hard to say.
I have to think about that.
Well, I look things up.
If I want to know something, I look it up.
I’m in charge.

I read newspapers.
I watch the news.
But I never search for news on the internet.
I don’t have to know everything.
Most of the time it doesn’t interest me.
Maybe it will interest me in a few years.
I can wait.
I’m not in a hurry.
I don’t want to be informed about anything.
I just de-connect from information.
I’m glad I’m not a news addict.
I’m addicted to people.

I like comments.
Sometimes it becomes a story.
I upload a picture, give it a title, and people start to comment, just like that.
They start to interpret.
Sometimes they see things I didn’t see.
It makes me laugh.

Sometimes I love to be offline.
As if it is not there.
Time flies when you’re online.
I also love to stop.
A few days, a week.
And now something completely different.

I consider it a world.
Strange, yet common after a while.
It’s all about how quick you get used to certain habits.


Recordings last week

Saturday, 25 July 2009

From left to right: Ronnie Griens, Bert Kommerij, Matthijs Treurniet, Akbar Simonse (photo).

After the visit to the Mediapark last week, and the Spuiplein in The Hague, all material is waiting in the editroom right now and will be put online asap.
At the Mediapark securitypeople tried to stop us filming, for it was forbidden. Didn’t know that. They probably saw us on their security cams. One photographer and a cameracrew. (Would love to see that material too!) The edit will show Pictureman traveling by train, wondering around old Media areas, taking pictures and finally ending up in hugh, empty TV studio’s. (Symbolism.)

At the Spuiplein last wednesday fact and fiction got mixed up. It looked like a kind of mini-mash-up. Akbar was in the middle of the arena.  Cameraman/editor Matthijs Treurniet recorded everything from a distance.
All photographers involved have put their pictures, taken during this session, online. Thank you!! I’ve faved them here. They can be used in the final edit. (Credits will be mentioned, only CC.)

Dramatising The Digital Revolution in a poetic, reflective and above all, in a personal way, seems possible, as long as I stick to my narrator Pictureman, played by the streetphotographer Akbar Simonse. I use him as a model and guide, putting him in different Media settings and surroundings. Collect material. Medialise him.
(Text and music will be added in a final stadium.)

For Akbar is not an actor, but a very real person with interesting stories and a hugh social-life on Flickr, the documentary-factor of this project is growing. Narrator becomes main character? Proces and product are getting an equal status? What’s real, what’s being manipulated? There are a lot of theories on The Digital Revolution and about working online, but bringing all these theories into practice, you discover many more layers in… everything!
Josephinaphoto81 suggested Pictureman should have a new deskchair, after looking at one particular photo. We are considering this as a new storyline…

Upcoming recordings:

– First nightscenes at home including additional interviews.
– Streettour The Hague.

Victor Kossakovsky’s advice for beginners

Monday, 20 July 2009

Here’s a summary of Russian filmmaker Victor Kossakovsky’s 10 Rules that he follows for documentary filmmaking:

1. Don’t film if you can live without filming.
2. Don’t film if you want to say something – just say it or write it.
Film only if you want to show something, or you want people to see something. This concerns both the film as a whole and every single shot within the film.
3. Don’t film, if you already knew your message before filming – just become a teacher.  Don’t try to save the world. Don’t try to change the world.  Better if your film will change you. Discover both the world and yourself whilst filming.
4. Don’t film something you just hate. Don’t film something you just love. Film when you aren’t sure if you hate it or love it. Doubts are crucial for making art. Film when you hate and love at the same time.
5. You need your brain both before and after filming, but don’t use your brain during filming. Just film using your instinct and intuition.
6. Try to not force people to repeat an action or words. Life is unrepeatable and unpredictable. Wait, look, feel and be ready to film using your own way of filming. Remember that the very best films are unrepeatable. Remember that the very best films were based on unrepeatable shots. Remember that the very best shots capture unrepeatable moments of life with an unrepeatable way of filming.
7. Shots are the basis of cinema. Remember that cinema was invented as one single shot – documentary, by the way – without any story. Or story was just inside that shot. Shots must first and foremost provide the viewers with new impressions that they never had before.
8. Story is important for documentary, but perception is even more important. Think, first, what the viewers will feel while seeing your shots. Then, form a dramatic structure of your film using the changes to their feelings.
9. Documentary is the only art, where every esthetical element almost always has ethical aspects and every ethical aspect can be used esthetically. Try to remain human, especially whilst editing your films. Maybe, nice people should not make documentaries.
10. Don’t follow my rules. Find your own rules. There is always something that only you can film and nobody else.

Tip van Oeke Hoogendijk.

Update: Watch Media Me, you’re in my story by Bert Kommerij (NTR) online on Vimeo.
Thanks to the 606 members of the flickrpool Media Me.

Making of #1

Monday, 13 July 2009

by Matthijs Treurniet.

In het echt

Thursday, 29 January 2009

photo from the Media Me pool: Lumbaa

Merel Roze schrijft op haar log over Twitter. Ze zit er nog maar net op. Veel herkenning. Fijne tips.
Merel twittert mobiel. Ik twitter niet mobiel, maar ben het wel van plan in de toekomst. (Twitter loopt niet weg.)
Als je het niet mobiel doet, loop je soms hopeloos achter, mis je van alles.
Verder moet ik nog steeds erg wennen aan het tempo en ritme van Twitter. Het is een soort vrije jazz. Een reactie kan uren, soms dagen duren, of staat binnen een minuut op je scherm.

Over de presentatie bij de RVU.
Presentatie bij de RVU ging goed. We zaten in de vergaderzaal, met het nieuwe scherm. Heb een uur lang gepraat, over het begin van Media Me, nu alweer bijna een jaar geleden en wat er na de slide show in het SKOR huisje allemaal is gebeurt. Hoe ik samen met Marco Raaphorst twee geslaagde presentaties verzorgde bij Beeld en Geluid (Hot Spot) en bij BeamLab in De Zwijger en hoe ik daarna een subsidieaanvraag voor het Stimuleringsfonds ben gaan schrijven, het team uitbreidde om het plan te helpen ontwikkelen tot een website met daarin opgenomen tien gedramatiseerde scènes over “ons” en “de media”. Einddoel: een internetfilm, TV-proof.
Een project over Media dus, door de Media, oude en nieuwe.
En op dit log zijn de ontwikkelingen te volgen.

Omdat het gebruikelijk is om tijdens een presentatie met z’n allen ergens naar te kijken, opende ik met het filmpje 2010. Een heel gelikt ding, met een sexy voice-over. Een digitale hemel wordt beschreven en flitst voorbij. “You’re hyperconnected”, zegt een vrouw, “you share. You tag yourself into the cloud. Communication and entertainment are the same. While others remain as a passive massive, you start experiencing the future.” Etc.
Het filmpje is duidelijk gemaakt door iemand uit de reclame. Er wordt iets verkocht, maar wat? Gedrag? Geluk? Welvaart? Voor wie?
Na het filmpje zei ik: dus dit is de toekomst. Maar, hoe ziet dat er straks uit, in het echt?
Ik startte het iMoviefilmpje van drie minuten.
Een eenvoudige slideshow met rustige muziek van Barbara Okma.
Media Me toont de digitale revolutie op dramatische wijze: gevoelig, kwetsbaar, menselijk.

Bert Kommerij.

Monday, 3 November 2008

“Als ik nu een nieuw bericht schrijf, blijft dan het bovenste bericht staan?”

De tien logs zijn inmiddels veranderd in tien volledig ingerichte kamers waar berichten geplaatst kunnen worden en waar reacties binnenkomen. Er kan goed heen en weer geklikt worden. (Tips ter verbetering zijn welkom.)

Alle Administratoren van de Pool op de hoogte gebracht van het nieuwe werkproces. Sommigen waren even uit beeld verdwenen, maar zijn weer terug. Op de logs verschijnen de eerste comments.

Veel suggesties voor andere Me’s. Download Me, Notice Me, Copy Me, Love Me, Interpret Me, Crazy Me. De hoeveelheid toont het bizarre karakter van het plan: de digitale wereld laat zich niet in thema’s vatten. Of ze zijn ontelbaar. Alles is hoe dan ook met elkaar verbonden, echt en nep.

Protect Me is tot nu toe de meest interessante scène omdat ie waarschijnlijk de meest dramatische is.
Iedereen is specialist zodra het over privacy gaat. Er staan dingen op het spel. Soms weet ik niet meer waar de grens ligt, tussen wat ik op het internet zet en wat niet. Who cares. Onthullingsdrift, zoals Paul Zimmer schreef. Alsof je afscheid neemt.

Ik vraag me af hoe Media Me er off-line uit kan zien. Is Entertain Me een event?

Om meer te weten te komen over andere co-creatie projecten heb ik me ingeschreven bij de Wetpaint Wiki: Hoe Communities werken van The Crowds. (Share Me.)

Nieuwe Related persons: Paul Zimmer en Martijn de Boer.

Volledig overzicht hier.

Bert Kommerij.

Dit is een oproep

Friday, 24 October 2008

Heb tien nieuwe weblogs aangemaakt. Dat werkt makkelijker. Iedere scène heeft een eigen log gekregen. Op deze logs wordt materiaal verzameld voor de tien scènes. Foto’s, filmpjes, interviews (van Marie-José Klaver), gedichten maar bovenal en vooral ook: comments.

(Kijk bij links: Tien scènes.)

De opdracht die ik kreeg van Pol Eggermont, om specifieker te worden, is dus mislukt. Het plan werd steeds ongrijpbaarder (zie foto). Door het werk voort te zetten op internet breek ik het proces open en kunnen ook anderen meedoen aan de scripts voor de tien scènes en word ik ondertussen gedwongen concreet te blijven. Zo schiet het op. Hier wordt gewerkt.

Aanstaande dinsdag werkmeeting met het team hier op de kade.

Op dit moment ben ik begonnen de 10 nieuwe logs te vullen met eerste berichten, teksten en foto’s. Oproep: Heb je bijvoorbeeld een goeie Protect Me zin of zie je een indringend Be Me filmpje etc, laat het me weten. Alle tips zijn welkom. (Dit is een oproep. Wordt uitgewerkt.)

Een interessante film over de toekomst komt ineens voorbij op de Twitter bij Marco Derksen van Marketingfacts: 100% Imagine Me.

(Op Twitter verzamel ik ondertussen prikkelend Media Me materiaal onder het kopje favorieten. Niet alleen hier, maar ook op de Media Me Twitter. Zinnen en links die bruikbaar kunnen zijn voor de scripts. Credits will be mentioned. (Ik heb zin om records te breken!)

Media Me is een nieuwe crossmediale/interactieve dramaproduktie van de RVU ism het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepprodukties/eCulture. Het verhaal speelt zich af op internet en heeft als thema de toenemende digitalisering van de samenleving en welke impact dat heeft op massa en individu. In Media Me wordt gedramatiseerd en vullen documentair en fictief materiaal elkaar aan. Muziek speelt een grote rol in het eindresultaat. De Media Me fotogroep op Flickr vormt het kloppend hart van het project.

Vul aan, vraag, doe mee. All comments can be used.



update 18 september 2010: De Tien logs heb ik weer verwijdert. Het Stimuleringsfonds heet tegenwoordig Mediafonds en de RVU heet NTR.

Leesbaar formaat van de foto hier.

All comments can be used

Sunday, 5 October 2008

MM foto: Marie-ll

Pol Eggermont
zegt dat ik specifieker moet worden. Je wilt een stevige input van het team, maar om dat te krijgen moet je eerst meer richting aangeven.

Pol doet de dramaturgie en hij heeft gelijk. Ik vind op dit moment alles interessant en boeiend. Dat werkt niet. De komende tijd ga ik daarom de tien scènes uitwerken, of juist inbinden, invullen, verdichten.
Omdat Media Me een internetproject is en geen radioproject (zoals gewend) moet ik ook denken aan dingen als beeld en interactiviteit. Wat ligt open en wat is bepaald? En in hoeverre gaat de term You’re in my story op voor het werken aan dit project?

Op dit moment ziet het plan er zo uit:

De website wordt gevuld met muziek, tekst en beelden, per thema/scène.
We werken aan een ontwerp voor een, ik noem het Media Me TV Mixer, waarop bezoekers met beeld, muziek en tekst scènes kunnen samenstellen en manipuleren. (Random effecten zijn hierbij niet uitgesloten.)
Iedereen kan nav dit aangeboden basis materiaal bijdrages leveren aan de scènes, door het uploaden van eigen materiaal. (Tekst, beeld, geluid.)
Na drie (?) maanden wordt uit het gemaakte en verzamelde materiaal tien scènes gemonteerd die uitgezonden kan worden op internet, radio, tv en mobiel.
(De hoeveelheid foto’s in de Media Me groep blijft ondertussen groeien.)

Op de site van Jaqueline Fackeldey (Dank, Jenny) zie ik een mooie lijst met nieuwe taal.

Welke uitdrukkingen en uitspraken brengt de digitale tijd voort?
Er moeten meer zijn, maar welke?

“Je stond uit.”
“Nee, m’n geheugen zat vol.”

NB: All comments can be used in Media Me.

What happens to your online afterlife?

Tuesday, 30 September 2008

Het centrale thema van is: wat gebeurt er met je online, als je dood bent?

Dankzij dit filmpje het volgende:
Van alle personen die op de foto’s van de Media Me groep staan, staat 1 ding vast. Ze zullen allemaal een keer dood gaan. (Met dit idee in mijn achterhoofd schiet het denken over de scripts op. Misschien moet Media Me in de verleden tijd geschreven worden. En is Pictureman dood, maar communiceert hij gewoon door?)

Every letter, every interpunction, counts, they said. And yet our communication was chaotic and organised at the same time. I didn’t know what was happening, nobody knew. We were all in it, so to speak. We wrote and spoke with or without thought. Technique took over. We didn’t worry about a thing. A new future opened up. All history was gone.

De vraag “Wat blijft er van je over op het internet als je dood bent?” zet Media Me in een bijzonder licht.

Bert Kommerij.

10 Songs

Sunday, 28 September 2008

MM foto: *Wue*

uit: Entertain me.

I like your avatar.
Not who you are, or who you want to be.
I like your profilename
No fear or shame, your log meant much to me.

I saw your face, the first time on MySpace.
Your Hyves now dead, your YouTube seems so sad.

Your dot com, your glory
Your LinkedIn, so bory.

In mijn zoektocht naar teksten voor de tien scènes van Media Me stuit ik ten eerste op gedichten.
Weet niet hoe het komt, maar het ene liedje na het andere.

uit: Contact me.

Lied voor een mobiel.

Ik ben je kussen in de nacht.
Ik ben techniek die altijd wacht
Ik ben een toestel, een dood ding.
Ik kan niet praten maar ik zing.

Ik ben je gids, je coach, je vriend
Ik maak je blind, ik maak je ziend
Je zit voortdurend in mijn zak
Van spijkerbroek of jas of pak.

Besluit: Iedere scène krijgt een lied.

Ik kijk erg uit naar de eerste interviews van Marie-José Klaver.
Ze start vanaf half oktober.
Tot die tijd ga ik zelf interviews afnemen in de geluidsstudio in Hilversum.
Ik nodig RVU omroepmedewerkers uit en ondervraag hen over hun digitale leven.
Speelt het een rol? En hoe?
Uit deze teksten ga ik quotes gebruiken. Willem Davids helpt met de techniek.
Over de interviews staat het volgende vast:
Ze moeten persoonlijk zijn, ze mogen een zoekend karakter hebben, en er moeten veel verhalen verteld worden. Ervaringen, belevenissen, maar ook affe en onaffe gedachtes, speculaties. (Toekomst.)
Tot die tijd is de zin “You’re in my story” op iedere scène en op iedere foto van toepassing. (De zin bedekt zowel de virtuele als de reële wereld.)

Over Afrika.

Afrika gaat niet door.
Iemand die de taal sprak ging voor.
Het idee om drie maanden in Zuid-Sudan te werken leverde de afgelopen weken een kraakheldere helikopter view op.
Ik bladerde door de Media Me pool en zag ineens een vrolijk decadente, doorgedraaide, overwegend witte wereld, waarin de jacht naar vooruitgang centraal staat. Ego-centered, zinzoekend, connected, materialistisch, strangled, en toch… zo gewoon. Mensen die niet meer kunnen leven zonder technologie. Een rijke, stralende wereld ook, creatief, onverwacht spannend en nuttig, waarin echt en virtueel steeds meer verbonden raken, waar kansen liggen, over revoluties wordt gesproken en decentralisatie, democratisering, waar de technologie voorop gaat en machtstructuren wankelen. Waar alles kan, omdat het kan…
Beide beelden bevielen me, omdat ik ze eerder niet zo zag. Afrika maakte Media Me dramatisch en kwetsbaar. Het huwelijk tussen mens en techniek wordt steeds hechter, maar termen als: Technology will set you free, en Create your own future, betekenen in de woestijn waarschijnlijk toch iets heel anders.

Ik zal zeker contact houden met Brigitte Sins die voor Free Voice in Zuid-Sudan is gestationeerd.
(Ik heb gezegd dat ze meteen een Flickr account moet openen. En iets meer up to date loggen.
NB: Afgelopen week stond Afrika in het middelpunt tijdens Picnic.)

uit: Be me.

Wat doe je?
Wat denk je?
Wat zeg je?
Waar ben je?

Wat dat je?
Wat hoe je?
Wat zal je?
Wat boeiuh?

Waarom je?
Wat dan je?
Ik zal je!
Wat dacht je?

Ik dat je!
Ik doe je!
Wie ben je?
Wat voel je?

Bert Kommerij.

A piece of art

Monday, 25 August 2008

Morgen wordt de beoordeling van het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties bekend gemaakt.
Krijgt Media Me ontwikkelingssubsidie, of niet?
Ondertussen heb ik de vragen van Ingo Kottkamp beantwoord.
(Pas op: leestijd 10 minuten!)



Monday, 12 May 2008

a temporary error signal

view profile

roel1943 Pro User says:

Een nieuwe verslaving erbij??

view profile

Bert Kommerij Pro User says:

Waarschijnlijk wel roel. Ik vind het fascinerend. Het doet weer iets heel anders met je, in vergelijking met flickr. Je ontmoet nieuwe mensen. Er is alleen tekst. En je staat ineens op een soort podium, want iedereen leest mee. Soms loop je hopeloos achter. En iedereen praat eigenlijk dwars door elkaar heen. Zo nu en dan ontstaat een soort logica in een dialoog. (Iedereen zoekt kontakt en fluit erop los zoals ie gebekt is.)

Eigenlijk bepaal je het gesprek zelf, door het kiezen van je vrienden.
Ja, je vrienden maken je gesprek. En de vraag aan iedereen is hetzelfde: Wat doe je?

Ineens lees ik een zin als: Doe boodschappen in Winterswijk.

Of: Geen zin in koken maar moet wel want er komt visite.

Anderen verheffen twitter tot moderne poezie, door mooie obeservaties of gedachten:

In de trein: meisje meldt trots aan vriendin dat ze emoties beter kwijt kan in een mailtje dan in een gesprek.

Soms komt er een vraag voorbij en heeft iemand anders het antwoord.

Net als op Flickr is iedereen op Twitter vooral heel vriendelijk, spits of juist heel cool.
(Al blijft het flirten heel algemeen, speels en hetero.)
Ja, wij zijn ubersociale mensen, ook wel The Telephonepeople genoemd, omdat we ons eigen leven voortdurend van ondertiteling voorzien.
We doen boodschappen in Winterswijk, en schrijven: Boodschappen doen in Winterswijk.
Of iemand ontbijt en schrijft: Ik ontbijt.
Het heeft iets geruststellends.
We doen altijd wat en het is altijd waar wat er staat. Er is geen sprake van gelijk hebben, want wat het is, staat er. Als je nog in bed ligt op zondagochtend en je schrijft, lekker joggen door de duinen, dan doe je het niet goed. Je komt niet naar Twitter om te liegen. Waarom zou je? Facts are fun.

Ik mis de foto’s niet, omdat die hier staan. Dus ja, een nieuwe verslaving. Tot ik weet wat het werkelijk is en kan zijn. (It’s up to me I guess.)

Wat ook opvalt is dat je weer een heel nieuwe identiteit opbouwt. Je bestaat uit dat wat je twittert. Je bent wat je tweet. Of, je bent wat je doet. Maar bovenal: je doet wat je tweet. En zo nu en dan kan je elkaar ontmoeten, wat je eraan doet herinneren dat jij echt bent, en die ander ook.
Je maakt elkaar.
Vreselijk soft eigenlijk, maar ook heel vermakelijk en inspirend.
Twitter zet de communicatie op z’n kop, door het op z’n plek te zetten.


Tuesday, 22 April 2008

made by Jake Huizinga

De presentatie in De Zwijger ging goed. Nou & Herkauw hielpen tijdens het VJ werk. Ik hoefde alleen maar op een spatie te drukken. De foto’s schoten op negen schermen in de grote zaal voorbij en alle geïnterviewden waren aanwezig. Frank Alsema presenteerde.